We talk to the German philosopher Eva von Redecker about how to understand contemporary fascism, how to use the concept of property to overcome the impasses of the leftist theorizing, and how to rethink the category of freedom in the Anthropocene – beyond its narrow, liberal meaning.
Z niemiecką filozofką Evą von Redecker rozmawiamy o tym, jak rozumieć współczesny faszyzm, jak z pomocą pojęcia własności przekroczyć impasy myśli lewicowej i jak w antropocenie na nowo przemyśleć kategorię wolności – poza jej wąskim, liberalnym znaczeniem.
Wydaje się jednak, że zasygnalizowana czytelnikowi obietnica historycznej analizy procesu normalizacji bogactwa i jego reinterpretacji w kategoriach przemian europejskiej świadomości nie zostaje do końca wypełniona. Być może to i lepiej. Wpisywanie skomplikowanych historycznych dynamik w liniowy schemat, który daje nam poczucie uchwycenia cywilizacyjnego „postępu” albo „regresu”, często może być łatwą interpretacją, która zasłania złożoność i wielokierunkowość dziejących się procesów.
20 czerwca ulicami Warszawy przejdzie Queerowy Marsz Wyzwolenia – nowa, oddolna inicjatywa, która świadomie staje w kontrze do głównej Parady Równości. Za queerowym wyzwoleniem kryje się odrzucenie polityki asymilacji na rzecz prawdziwej zmiany społecznej, takiej, która uwzględni potrzeby queerów, osób z niepełnosprawnościami, migrantów i wszystkich spychanych na margines. Z Oskarem i Matyldą z kolektywu organizującego Marsz Kuba Malec rozmawia o tym, czy da się dziś zbudować ruch, który zamiast obiecywać włączenie w istniejący porządek, wiąże queerowe wyzwolenie z krytyką kapitalizmu i jak taki ruch organizuje się w praktyce?
Tekst Johna D’Emilio „Capitalism and Gay Identity”, napisany w 1979 r., a opublikowany po raz pierwszy w 1983, należy do najważniejszych prac w historii studiów queer. D’Emilio stawia w nim tezę, która wciąż wydaje się brzmieć prowokacyjnie: tożsamość gejowska i lesbijska nie jest ponadhistoryczną stałą, lecz historycznym wytworem kapitalizmu, a konkretnie jego systemu pracy najemnej, który to jako pierwszy umożliwił jednostkom budowanie życia poza strukturą tradycyjnej rodziny. Homoseksualne pragnienie istniało zawsze, argumentuje D’Emilio, lecz zbiorowa i polityczna tożsamość zbudowana wokół tego pragnienia mogła pojawić się dopiero wtedy, gdy kapitalizm stworzył do tego materialne warunki.
Wewnętrzne napięcie między podporządkowaniem się wytycznych Kominternu a swoistym „narodowym komunizmem” stanowi o specyfice twórczości Bruna. Jego prace pokazują, że oryginalność myśli nie sprowadza się jedynie do niepowtarzalności poruszanych wątków. Brun nie tworzył w izolacji. Jego pisma stanowią swoisty pryzmat, w którym odbijają się dyskusje toczące się zarówno wewnątrz środowiska komunistycznego, jak i szerzej w kręgu lewicowej inteligencji okresu międzywojennego.
Przyszłość seksu nigdy nie nadchodzi na raz. Teraz wraca do przeszłości, którą seks sam miał reprodukować. Relacje były ukrytymi obwodami; immersja zawsze kierowała prokreacją. Seks nigdy nie istniał poza sferą komercji, a przyjemność była zaledwie jednym członem równania, w którym zmienną jest ból, a rozwiązaniem intensywność.
