Category

Wszystkie wpisy

Wydane na początku tego roku polskie tłumaczenie Wstrząsów Bernarda Stieglera budzi moje zdziwienie z co najmniej dwóch powodów. Po pierwsze wydawało mi się, że nigdy nie doczekam się polskich tłumaczeń książek autora – przypuszczalnie jednego z najciekawszych1 żyjących filozofów. Dotychczasowa recepcja jego twórczości w Polsce była niewielka – poza jego obecnością w przypisach w wąsko wyspecjalizowanych kręgach akademickich przetłumaczono do tej pory jedynie jeden artykuł jego autorstwa w „Le Monde diplomatique” (po czterech latach od ukazania się w oryginalnym wydaniu) oraz dwa manifesty powołanego przez niego stowarzyszenia Ars Industrialis, których jest współautorem2. Chyba jedynym opracowaniem jego myśli dostępnym na polskim rynku wydawniczym był rozdział w Nowej filozofii francuskiej3, przetłumaczonej zresztą z angielskiego. Być może – biorąc pod uwagę ostatnio wydaną, również przez PWN, Plastyczność u zmierzchu pisma Catherine Malabou4 – kończymy już mapować (poprzez translację) krajobraz filozofii francuskiej po szeroko pojętym poststrukturalizmie.

Machina Myśli pragnie podziękować wydawnictwu PWN za udostępnienie fragmentu książki Geniusz Kłamstwa Françoisa Noudelmanna, która ukazała się w języku polskim w przekładzie Magdaleny Łachacz i Michała Krzykawskiego (https://ksiegarnia.pwn.pl/Geniusz-klamstwa,750530148,p.html).

 

– WPROWADZENIE –
AMORALNE PODEJŚCIE DO KŁAMSTWA

Moralne potępianie kłamstwa uniemożliwia ocenę jego złożoności. Gdy tylko udaje nam się zawiesić sąd nad osobą, która kłamie, obserwowanie pobudek postawy kłamliwej w całej jej zasobności staje się zajęciem pasjonującym i pouczającym. Niczym Darwin uważnie wypatrujący oznak radości i bólu na twarzy swojego dziecka po to, by poczynione obserwacje zawrzeć w  studium o  emocjach zwierząt, odkrywamy wówczas rozpiętość znaków i języków, które są właściwe kłamstwu. Życie codzienne zaś dostarcza nam jego licznych odmian w postaci scen dotyczących zarówno sfery osobistej, jak i zbiorowej. Niewierność małżeńska od dawien dawna stanowi pole doświadczalne, które pokazuje, jak osoba niewierna wymyśla scenariusze, nagina słowa i wykonuje bardziej lub mniej zręczne manewry. Podobnie jest ze spektaklem politycznym, gdy jakiś skorumpowany urzędnik zaklina się na wszystkie świętości, że jest niewinny. Oczywiście z trudem powściągamy wówczas wzbierające w nas uczucia – zazdrość lub pogardę – tak bardzo bowiem urąganie prawdzie nas szokuje. Niemniej jednak odrobina trzeźwości dotycząca natury ludzi i ich wypowiedzi pozwala dostrzec niewiarygodną zasobność kłamstwa, która kryje się za jego niezliczonymi figurami.

Islamofobia jako technologia władzy. Studium z antropologii politycznej Moniki Bobako to książka, która ukazuje się w szczególnym czasie i kontekście politycznym. Sprawia to, że nie sposób traktować ją wyłącznie jako akademicką analizę. Strach, nienawiść i pogarda wobec muzułmanów i szeroko pojętego islamu jak nigdy wcześniej rosną w swoich przejawach, a ich dynamika staje się coraz bardziej nieprzewidywalna.

Machina Myśli pragnie podziękować wydawnictwu PWN za udostępnienie niniejszego fragmentu książki Plastyczność u zmierzchu pisma Catherine Malabou, która ukaże się w polskim przekładzie (tłum.: Piotr Skalski) w na polskim rynku w dniu 20.08.2018. Zob. https://ksiegarnia.pwn.pl/Plastycznosc-u-zmierzchu-pisma,750527929,p.html.

 

Uwaga! 2. edycja szkoły letniej Machiny Myśli już za nami. Edycja do kwadratu, bowiem w te wakacje w Iławie gościliśmy więcej uczestników i uczestniczek, zaproponowaliśmy Wam jeszcze więcej wykładów a program rozciągnął się w czasie na okrągły tydzień. Edycja afektywna, interdyscyplinarna i z całą pewnością niepowtarzalna.

Serdecznie zapraszamy do uczestnictwa we współorganizowanej przez nas konferencji „Po co nam posthumanizm? Spór nie tylko filozoficzny” w Poznaniu (30.11 – 1.12).

Celem konferencji jest podjęcie dyskusji nad przydatnością perspektyw posthumanistycznych w radzeniu sobie z kontrowersjami naukowymi, kulturowymi, politycznymi, społecznymi.

Pytania kluczowe brzmią: czy coraz częstsze odwołania do posthumanistycznych metodologii oraz narzędzi badawczych zmniejszają czy zwiększają złożoność rzeczywistości? Czy posthumanizm pomaga radzić sobie z natłokiem innowacji stwarzających nowe wyzwania i redefiniujących człowieczeństwo, czy jedynie mnoży kontrowersje w niestabilnych czasach?

Ponadto ważne dla nas będzie przyjrzenie się relacji pomiędzy przyrodoznawstwem a naukami społecznymi i humanistycznymi. Mamy nadzieję sprawdzić, na ile dzięki posthumanizmowi możliwe jest wypracowanie stanowisk wykraczających poza impas debat toczonych w ramach „wojen o naukę” (Science Wars).

Podczas konferencji poruszymy także wątki polityczne obecne w myśli posthumanistycznej. Chcemy zbadać, czy słusznie niektórzy upatrują w niej potencjału emancypacyjnego, czy– jak uważają inni – wraz z kresem humanizmu zagubiony zostanie też zawarty w nim ładunek emancypacyno-krytyczny. Interesuje nas również tak zwana polityka natury. Spróbujemy także odpowiedzieć na pytanie, czy posthumanizm dokonał całkowitego i konsekwentnego odrzucenia tradycyjnych obrazów świata.

Pytanie o estetyczne wymiary posthumanizmu nie dotyczy jedynie pola sztuki, ale przede namysłu nad tym, czy można uznać artystów (być może przede wszystkim nie-ludzkich) za emisariuszy przyszłości, testujących granice tego, co możliwe.

Wreszcie posthumanizm to, naszym zdaniem, również myśl, która odsłania kontury wyłaniającej się apokalipsy, spowodowanej potencjalnymi, katastrofalnymi zmianami klimatycznymi i środowiskowymi.

W doborze abstraktów wystąpień brane będzie pod uwagę to, w jakim stopniu artykułowany jest praktyczny aspekt ujęć posthumanistycznych. Organizatorzy preferować będą te tematy wystąpień, które proponują zmaganie się z pewnym wycinkiem rzeczywistości przy pomocy konkretnych posthumanistycznych narzędzi.

 

Tematy:

  • Granice podmiotowości i sprawczości – roślinne, zwierzęce, ludzkie, cyborgiczne, geologiczne, mykologiczne itd.
  • Bioart, estetyka środowiskowa, animal studies – posthumanistyczne wyzwania dla estetyki
  • Polityczna wielowymiarowość posthumanizmu.
  • Posthumanizm a pozostałości tradycyjnych o obrazów świata.
  • Posthumanizm a podmiot historii – człowiek, glob, wszechświat (perspektywa kosmiczna).
  • Antropocen, Kapitalocen, wielkie wymieranie – posthumanizm i powrót apokaliptycznych narracji.
  • Nowy materializm, zwrot ku ontologii, realizm spekulatywny– filozofia i posthumanistyczne interwencje.
  • Transhumanizm versus posthumanizm – człowieczeństwo między przebóstwieniem a przekroczeniem granic ludzkiego i pozaludzkiego.
  • Powtórne zaczarowanie świata, magiczność, animizm – posthumanistyczne horyzonty postsekularne.
  • Śmierć, życie, nekropolityka – posthumanistyczne ujęcia klasycznych teorii.
  • Neohumanizm, prawa zwierząt, postenviromentalizm – rola człowieka w posthumanistycznym świecie.
  • Posthumanizm a problem tzw. praw człowieka.

 

Opłata konferencyjna: 350 zł (250 zł – doktoranci)

 

Zgłoszenia na konferencję (abstrakt o objętości 300 słów): posthumanizm2018@gmail.com

Termin nadsyłania zgłoszeń: 5 pażdziernika

Teksty wystąpień ukażą się w recenzowanym czasopiśmie naukowym „Sensus Historiae” (11 pkt) – termin nadsyłania tekstów: 31 grudnia

 

Organizatorzy: Instytut Filozofii UAM oraz Machina Myśli