Autorka

Agnieszka Jagusiak

Doktorantka w Katedrze Historii Filozofii Uniwersytetu Łódzkiego – Interdyscyplinarne Humanistyczne Studia Doktoranckie, UŁ. Zajmuje się filozoficzną teorią feminizmu, badaniami genderowymi, szczególnie kwestią tożsamości podmiotowej/seksualnej człowieka, oraz kategorią ciała w rozważaniach feministycznych. W 2012 r. przedstawiła pracę magisterską napisaną pod kierunkiem prof. E. Jung z UŁ, pt. "Kategoria sex i gender w twórczości Judith Butler".

Feministyczna dyskusja pomiędzy esencjalistkami a konstruktywistkami, która rozpoczęła się jeszcze w trakcie II fali, pod koniec lat osiemdziesiątych XX wieku przybrała postać sporu pomiędzy zwolenniczkami kategorii płci kulturowej a zwolenniczkami pozostawienia w feministycznym dyskursie tożsamościowym kategorii różnicy płciowej. W tym sporze Grosz i Braidotti stają się przedstawicielkami feminizmu różnicy, gdyż w swych koncepcjach kobiecej podmiotowości obie wykorzystują kategorię różnicy płciowej. Wykorzystanie przez filozofki kategorii różnicy płciowej w żadnym przypadku nie oznacza powrotu do esencjalizmu na gruncie teorii feministycznej. Zarówno Grosz, jak i Braidotti postrzegane są również jako te feministki, które przywróciły temat ciała i cielesności kobiecej do rozważań feministycznych. Co to dokładnie oznacza? Analiza feministycznych koncepcji, mająca na celu zbadanie występowania tematyki związanej z kobiecą cielesnością, począwszy chociażby od wczesnych lat II fali, prowadzi do wniosku, iż temat ciała i cielesności był pomijany w rozważaniach feministek1. Można postawić pytanie: jaka jest przyczyna tej sytuacji?